In vergelijking met binding van acetylcholine blijven bij binding van epibatidine de Na + -kanaaltjes in de synaps veel langer openstaan, zelfs bij zeer lage concentraties.
Hier verliezen leerlingen punten
Met een gratis account wordt je antwoord nagekeken per scorepunt, volgens het officiële correctievoorschrift. Wat je hier typt, blijft bewaard.
Pijlgifkikkers gebruiken gif als verdediging tegen predatoren. Rebecca Tarvin van de University of Texas onderzocht hoe het komt dat de kikkers zichzelf niet vergiftigen. Als een pijlgifkikkertje zoals Epipedobates tricolor afbeelding 1 (afbeelding 1) belaagd wordt, scheiden gifklieren in de huid een dodelijk neurotoxine uit. Een veelvoorkomend neurotoxine bij pijlgifkikkers is epibatidine. In het lichaam van een predator bindt epibatidine aan de acetylcholine-receptoren op het postsynaptisch membraan van neuronen. Net als acetylcholine veroorzaakt epibatidine het openen van Na + -kanaaltjes. Over de invloed van epibatidine op het postsynaptisch neuron worden de volgende uitspraken gedaan: 1 Door binding van epibatidine aan de receptor wordt de drempelpotentiaal verlaagd. 2 Door binding van epibatidine aan de receptor treedt depolarisatie op. 3 Epibatidine werkt als antagonist van acetylcholine.
In vergelijking met binding van acetylcholine blijven bij binding van epibatidine de Na + -kanaaltjes in de synaps veel langer openstaan, zelfs bij zeer lage concentraties.
De onderzoeksgroep van Tarvin vergeleek de genen die coderen voor de acetylcholine-receptoren van verschillende soorten kikkers met die van de mens. De onderzoekers vonden bij de kikkers verschillende puntmutaties die mogelijk ongevoeligheid voor epibatidine veroorzaken. In afbeelding 2 is naast een cladogram de aminozuurvolgorde weergegeven van een deel van de humane acetylcholine-receptor. Bij kikkers zijn in de loop van de evolutie mutaties opgetreden die hebben geleid tot verschillende varianten van de acetylcholine-receptor, onder andere FCAI en LCAI. Bij de kikkers zijn alleen de aminozuren weergegeven die verschillen van die bij de mens. afbeelding 2 Tarvin beweert dat sommige veranderingen van de receptor door convergente evolutie zijn ontstaan. Dit wil zeggen dat dezelfde adaptaties onafhankelijk van elkaar zijn ontstaan.
Bij welke aminozuurveranderingen (afbeelding 2) is er waarschijnlijk sprake geweest van convergente evolutie? A S → C in Dendrobates sylvaticus en Ameerega parvula B A → V in Ameerega parvula en Ameerega bilinguis C Y → H in Epipedobates tricolor en Dendrobates sylvaticus