Vraag 15In de zon

De buitenste gebieden van de zon hebben een temperatuur van 5,78 · 10 K. 3 Bij deze temperatuur hoort de planck-kromme van het oppervlak van de zon die is weergegeven in figuur 1. In figuur 2 staat het spectrum van het zonlicht weergegeven, gemeten net buiten de aardatmosfeer. figuur 1 figuur 2 I 100 I 2,5 3 -2 -1 (W m -2 nm -1 ) (10 W m nm ) 80 2,0 60 1,5 40 1,0 20 0,5 0 00 400 800 1200 1600 2000 0 400 800 1200 1600 2000 λ (nm) λ (nm) Het grote verschil in de maximale intensiteit van de twee spectra kan ongeveer verklaard worden met behulp van de kwadratenwet.

Figuur 3 geeft het UV -spectrum (ultraviolet) buiten de dampkring. Figuur 4 geeft het UV -spectrum bij het aardoppervlak midden op een heldere dag rond 21 juni. figuur 3 figuur 4 I 1,6 I 1,6 (W m -2 nm -1 ) (W m -2 nm -1 ) 1,2 1,2 0,8 0,8 0,4 0,4 0,0 0,0 200 240 280 320 360 400 200 240 280 320 360 400 λ (nm) λ (nm) Figuur 5 geeft de intensiteitsverdeling van het ‘biologisch effectieve UV- spectrum’. Dat is het UV- spectrum van het zonlicht gewogen met de mate waarin de straling schadelijk is voor de onbeschermde menselijke huid. Figuur 5 geldt voor UV bij het aardoppervlak midden op een heldere dag rond 21 juni. UV -straling van de zon kan schadelijk zijn voor de huid. Er bestaan drie typen van UV -straling: UV-C , UV-B en UV-A . De mate waarin de drie typen schadelijk zijn voor de huid wordt weergegeven met een weegfactor. In figuur 6 zijn deze weegfactoren weergegeven. figuur 5 figuur 6 I 0,0025 UV-C UV-B UV-A (W m -2 nm -1 ) 0,0020 weegfactor 1 200 200 200 240 280 320 360 400 400 400 0,0015 0,1 0,0010 0,01 0,0005 0,001 0,0000 200 240 280 320 360 400 0,0001 λ (nm) λ (nm)

Geef aan waarom UV-C en UV-A nauwelijks of geen bijdrage leveren in het biologisch effectieve UV -spectrum van figuur 5.